– mam flupy – usłyszałem
od dziewczyny i myślę: co?
– co? – pytam
– no, leci mi z pizdy.

                          Zbigniew Sajnóg

 

 

To       rzeka

Ta rzeka      jest cacy

Ona      płynie      we mnie

Lubię      jej     zachwiany      nurt
i jego      konieczność

I siebie      nad      brzegiem
zamkniętym
w milczenie      dumnego      łabędzia

O!

A co to      tam      jest?

To pies     który      przysiadł      nad rzeką

Ten pies      jest      przygodny

Wymowny      jest

Stary i brzydki

Rzucony zapewne      on      jest
i      stał się
z dnia na dzień      samotny…

Przyszwędał się      do mnie
i cierpi      jak pies

Chodź pies

Pobędziemy      razem

Ten pies      podarował mi      stolec

Oczarował mnie      właśnie      jego      kał

Po prostu      wyglądem      jest      boski
milutki      i      śliczny

 Psie      gówno
wmawiają mi      znawcy     tematu

Obrzydliwe      mówią
krzywiąc      ryje      święte

I śmierdzi

Ale      to      nieprawda

A      to ci      zawzięci      łgarze      i
krzykacze

Padalce

Malwersanci      życia

Koszmar

Oni      wiedzą      gówno

A zatem      zakładam      że muszą      być źli      i

bardzo      okrutni

Więc twierdzą      że mogę      być gupi      bez eł

O kurwa!

Widzicie?!

Zezwalają      mi

Nadają      mi      status człowieka
bez      eł

W ich      oczach     takim      właśnie jestem

Takim      wolno mi      być

Ja      widzę to      zgoła      inaczej

Jak      wolność      i      dobroć      papieru

Tymczasem      pies sra      i ma      owrzodzony cycek

To suka      i      ma      raka sutka

I sra
bo      przecież       wykupczyć się      musi

Jak pies      co      zapodział się    w życiu
stawiając      na      trudne      tematy

Zadając      naiwne      pytania

Więc      jebał ją      pies

Co gorsza     on ma     hemoroidy…

Ten pies
cały      zestaw      ich      ma

To nimi      wypełnia      znamiona cierpienia

Ta      suka

Ten      pies

 

 

A to      znowu co?

Ach to!

To przecież      nie      kaczka      nie      syf

To Ona

Nie      pies      i      nie      wydra

To hydra

Nie     suka      nie       pies

Przy sercu      wibruje      mi      właśnie     telefon

Bo      Ona     połączyć…

Trwać spójnie

Zespolić      zapewne      się      chce…

Odbieram      więc      ją
a Ona      podaje mi      dłoń

Tę      jedną

A potem      i      drugą

I milczy

Jest w czerni      swojego      milczenia

W żałobnych akcentach      tych dłoni

W konduktach      przejrzystych      woali
jest cała      w ich czerni      zawarta

Ponadto      wygląda      jak      rzeka

Wodnistą      ma      twarz

I wlewa się      we mnie      spojrzeniem

Zdrowymi      sutkami      opiera      o      świat
jej dłoń      smukłopalca
zarazem      rozwartopalczasta

Wyuzdana      srebrną      biżuterią
lubieżna      dłoń      wampa kobiety
ubarwionej      estetyczną    czernią

Na      żylastych      elementach      dłoni
widzę      nurty krwi

Zachwiana konieczność      podkreśla
purpurę paznokci

I blizny      od strony      nadgarstków
pachną
świeżą      mgiełką      moczu
dojrzałej      kobiety      poetki

Obśliniam      te dłonie      i
wsysam      z impetem      się      w dupe

A Ona      odpłaca      miłością

W kark      wbija mi      ostre      pazury      poezji

Wyczuwam językiem      okruchy     papieru
o smaku      bibuły      oraz      zsiadłej krwi

Ta krew      end      bibuła
rozpływa się      w mroku      i      w ustach

Połykam      te      skrzepy

I czekam      od       Ciebie     na      więcej

Westchnienia      i      jęki

Wybroczyny      słów

Niepełne      wyrazy

Wymazy      i      flupy

Poszarpane      zdania

Twój zapach      bijący      wilgocią      przez      włosy

Rozgrzany      Twój pot      płynący      spod      pach

I puls

Brzuch płaski      kobiety

Zew      krwi

Przystrzyżone      krocze

Oczy

Dyguś

Wiotki      chuj      poety

 

 

Przyj mnie

Daj to      czego      nie mam

Twój      bezwstyd      i
bezwstyd      kochania

Cały      bezwstyd      wstydu

Wszystko to      co zwykłaś      nazywać      milczeniem…

Bezład      pożądania

 

A potem      na twarz
weź      wypchnij mnie      z      ram
jak      wszystkie te      ssaki
nie warte     być      Twoją      zachcianką

To gówno      to      nie jest      już      psie

To zapach      człowieka 

Mój fiut

Twój cień
rzucony nim płasko na piach

Flauta

Dzika plaża

Twoje ręce
o zachodzie słońca

 

Hemoroidy

Mój mózg
i moja      rozlana samotność
z którą pójdę hajci…

 

 

Tobie,
bo wiem, że w śmierci nie ma nic z patosu.

Nonsens      i      samotność.